0

Fuck it.

Soms ben ik even helemaal klaar met al het spirituele gedoe. Ik hou van geloven in het goede, maar op dit moment schreeuwt alles in mij, fuck you universum. Fuck positiviteit. Fuck acceptatie, fuck alle lessen en alles wat ik zogenaamd moet leren. En laat mij maar lekker zitten waar ik zit, ik hoef even niet te groeien, te leren en gelukkig te worden. Ik ben er gewoon even he-le-maal klaar mee, mag dat ook een keer gezegd worden. Laat mij maar zuipen, drugs doen en dansen tot diep in de nacht. Even alles uitzetten.

God, wat zou ik daar zin in hebben. Maar in plaats daarvan is onze oude vriend coroon mij een bezoekje komen brengen. Ik voel een kind van 4 jaar en als jij niet in een gefrustreerde mood bent, zou ik dit even wegklikken. Maar mag ik even? Ik voel angst, frustratie, chaos en vooral de enorm hang naar controle, en omdat ik die niet heb, ben ik doorgeschoten naar het andere uiterste, frustratie en even schoppen tegen de wereld. Ik heb gewoon soms even geen zin meer. Geen zin meer in de volle maan, die mij duidelijk dingen naar boven haalt. Geen zin om weer te mediteren, om mijn gevoelens te laten voelen en ze los te laten. Ik wil niet voelen en al helemaal niks loslaten. Ik vind acceptatie zoiets als reiken naar de zon. Ik probeer het dagelijks maar het wil 90% van de tijd niet lukken. En dus zit ik hier, na twee jaar vol mentale  en fysieke issues, met het gevoel dat ik nog geen steek verder ben, vooral omdat alles zo niet gaat zoals ik het wil. 

Mijn ouders zijn namelijk op vakantie, pas twee dagen wel te verstaan, en deze twee dagen vind ik helemaal niet leuk als ik eerlijk ben. Ik besef mij hoe zij eigenlijk de afgelopen twee jaar de enige personen zijn waar ik af en toe gewoon helemaal kan zijn, waar ik kan instorten en waar ik kan huilen (iets wat ik moeilijk vind). En dat wist ik natuurlijk wel, maar toch voelt het alsof ik er ineens alleen voorsta. Wat ik nog moeilijker vind, is dat ik het moeilijk vind. Mijn gedachten zijn de gehele dag al erg veroordelend, die vinden dit bizar triest dat iemand die 23 is, op zichzelf woont en meerdere malen alleen de wereld heeft rondgereisd inééns niet zonder haar ouders kan. Hoewel ik weet dat dit niet ineens is en goede redenen heeft, voel ik weinig compassie. 

Daarnaast mis ik mijn ex. NOG STEEDS! Ik snap het niet. Wat is het wat mij zo aantrekt in hem? Mis ik hem echt? Of ben ik nog steeds goedkeuring aan het zoeken? Ik heb geen idee wat ik wil van hem en toch heb ik hem gebeld vandaag. Not great, I know. Het is inmiddels al anderhalf jaar uit en nee het gesprek voelde niet goed. Ik voelde geen rust. Niet de fijne, “oh alles valt op zijn plek en we spreken elkaar weer.” Het was meer een “goh, wat probeer ik te doen alsof ik blij ben” gesprek. En de adrenaline gierde door mijn lichaam wat ook geen super teken is.

Last but not least, protesteert mijn lichaam. Ik heb oorpijn, keelpijn en opgezetten klieren. Gister had ik last van oorsuizen. Ik schoot meteen in de paniek, want Google vertelde mij dat dit van alles was wat ik niet wilde weten. Vriend die je niet nodig hebt, die Google. Maar waar mijn lichaam tegen protesteert is het feit dat ik te veel wil. En eigenlijk ging het daarom. Dit weekend had ik een festivalweekend gepland, al twee jaar geleden. En in mijn hoofd stond het altijd vast. In de zomer van 2022 ben ik sowieso fit genoeg om te gaan. Mijn lichaam en hoofd protesteren door de spanning al de hele week lang. Ik probeerde controle te pakken met “goed” voor mijzelf zorgen. Wat eigenlijk betekent, totaal overspannen zijn over elke keuze met het gevoel dat het een levensbedreigende keuze is. Maar ik ben niet gegaan. En ik baal zo erg, en dat vind ik misschien ook moeilijk, dat ik fomo heb. Want dat heb ik zelden, maar ik vind het gewoon echt jammer. 

Soms is het ook even fijn om even te schreeuwen denk ik, of te schreeuwen op papier. Even lekker het leven totaal klote vinden heeft soms ook zijn voordelen. Ik schrijf dit ook omdat ik mijzelf ook altijd beter voel als ik weet dat niet alles de hele tijd goed gaat bij iedereen en dat het leven nou eenmaal golven zijn van ervaringen, emoties en gedachten. Toch nog wat wijsheid in dit verhaal.. 

P.s. Voel jij je nou ook zo? Of niet? Je mag mij altijd DM’en met je verhaal. Misschien helpt het! 

 

Myrthe is 23 jaar, maakt kunst en heeft een grote liefde voor reizen, eten, mensen en het leven. Door haar depressie en burn-out, bouwt ze nu haar leven weer op, wat een heerlijke zoektocht is naar van alles en nog wat. Gewoon het leven leven, met een dosis humor. Te volgen op Instagram: @myrthewijers @myrts.art

She Flore

IN EEN KEER

€800 in één keer.

PER MAAND

6 x €150
(€900)
Play Video
Play Video