0

Het geluid van het leven

Ik hou van random vragen. Wat zou je doen als je nog één dag te leven hebt? Denk je dat alle mensen kleuren hetzelfde waarnemen? Wat is je favoriete geluid? Die laatste vraag, dat triggerde me om dit te schrijven.

Waarom ik zo hou van die random vragen? Omdat het inzicht geeft in hoe mensen denken, waarom ze doen wat ze doen en waarom ze vinden wat ze vinden. Dat ervaarde ik laatst. Op een terrasje in de zon had ik een gesprek met iemand over wat je favoriete geluid is. ‘De zee’, was mijn antwoord. ‘Het maakt me rustig, geeft me een gevoel van vakantie en werkt zo lekker helend. En jij?’, vroeg ik. Zijn antwoord: ‘dit’. 

Dit? Ik snapte niet wat hij bedoelde. ‘Dit’, antwoorde hij nog eens, en hij gebaarde om zich heen. ‘Het geluid van mensen. Ze kletsen, ze lachen, ze maken ruzie en ze huilen. Ze delen hun verhaal.’ Dit antwoord vond ik zo mooi, zo puur. 

Nu zit ik hier, schrijvend op een terrasje aan het Van Cooth plein in Breda. Gisteren was ik jarig en het leven moet je vieren. Dus besloot ik er vandaag op uit te gaan en mezelf te trakteren op een lekkere lunch. Dus daar zit ik dan. Schrijvend in de zon. Sippend aan m’n cappuccino. Wachtend op mijn lunch. Om me heen heerst een gezellige sfeer; de bediening lacht, mensen genieten van hun wijntje of zomers biertje. Hier een daar een oester, maar veel vaker een bitterbal. Mensen worden hier herenigd, vieren het leven of voeren een moeilijk gesprek. Ze leven het leven.

Ik denk terug aan gisteren. Nadat mijn verjaardagsbezoek weg was, zat ik op mijn balkon nog even na te genieten van een fijne dag die ik mocht vieren met familie en vrienden. Ik hoorde muziek, stemmen, gejuich. Niet van dichtbij, maar van 1,5 km verderop. Festival Breda Live genoot van het optreden van Tiësto en de wind stond precies zo, dat ik vanuit de verte kon meegenieten van de gedempte geluiden van een springende menigte die kreten uitsloeg bij het afgaan van vuurwerk, die juichte wanneer een nummer eindigde en die schreeuwde wanneer Tiësto hen toesprak. Vanuit volledige rust op mijn balkon denk ik aan de duizenden mensen die verderop volledig uit hun dak gaan. Een mooi contrast tussen individuele rust en collectieve energie.

Ik denk dat we vaker mogen genieten van het contrast dat het leven ons biedt. Zonder rust geen drukte, zonder verdriet geen vreugde en zonder diepe dalen geen hoge hoogtes. Wanneer we ons comfortabel leren voelen bij de verschillende uitersten van emoties, wanneer we voelen dat het een niet zonder het ander kan, dat het helend werkt om zowel de hoge hoogtes als de diepe dalen volledig te doorvoelen, dan komen we pas bij de kern van onszelf. Best een opgave: leren om al je emoties écht te voelen, te bedenken waar je verdriet vandaan komt en dit te zien als wolken die voorbij drijven in plaats van donderwolken die blijven hangen. Wanneer je ook deze emoties leert doorvoelen, dan komt de zon vanzelf weer tevoorschijn.

Ik merk dat ik afdwaal, maar dat is wat er in mijn hoofd gebeurt wanneer ik alleen ergens zit en wanneer ik de cappuccino in heb geruild voor een wijntje. Fijn om af en toe stil te staan bij wat het leven allemaal brengt. Enfin, nu ik een nieuw levensjaar in ga heb ik in ieder geval een nieuw antwoord op een random vraag. Wat is je favoriete geluid?  ‘Het geluid van het leven.’

 

Chrisje houdt van filosoferen over het leven onder het genot van een goed glas wijn. Laat je meevoeren door deze vrouw die danst door het leven, niet houdt van maatschappelijke kaders en gewoon doet wat haar gelukkig maakt. Want zo simpel moet het leven volgens haar zijn.

Volg Chrisje op Instagram: @chrisjekuijlaars

She Flore

IN EEN KEER

€800 in één keer.

PER MAAND

6 x €150
(€900)
Play Video
Play Video