0

Mijn onderbewustzijn bespaarde ons een bezoek aan het ziekenhuis

Zo, daar zit ik weer: op het balkon van ons verblijf op Ibiza. Ik probeer al een half uur in slaap te komen, maar er spoken alleen maar onderwerpen en zinnen door mijn hoofd voor nieuwe blogs. Eruit dan maar weer. Morgen is het volle maan in vissen, en ik weet niet of dit de oorzaak is van mijn slaapgebrek en inspiratie, maar die combinatie zorgt in ieder geval weer voor wat leesvoer voor jou! (Ik heb trouwens ook een espresso martini gedronken na het eten, dus die cafeïne werkt vast ook niet bevorderend voor mijn slaap.) 

Dit is mijn laatste avond hier, en om eerlijk te zijn kijk ik er best wel naar uit om weer naar huis te gaan. Weggaan van Ibiza bezorgt mij altijd een ontzettend dubbel gevoel: ik wil niet weg, maar mis wel mijn thuisomgeving en routines. Het zou mooi zijn als ik die ooit hier opbouw. Anyway, ik heb hier iets meer dan twee heerlijke weken achter de rug. Eigenlijk had ik zelfs drie vakanties in een: eerst samen met een vriendin een week chillen, daarna een paar dagen met een groep vriendinnen lekker van alles ondernemen en daarna nog met een kleiner groepje weer in de chill modus. Hierdoor leek mijn vakantie nog langer te duren – een vakantie waarin uiteraard van alles is gebeurd. Iets wat ik in ieder geval met jullie wil delen, is het volgende. 

Een van mijn vriendinnen heeft een serieuze pinda-allergie. Toen wij ergens deze week na een fijne stranddag een hap gingen eten, bestelde zij patat met kroketten. “Lekker Hollands ben ik ook”, zei ze nog grappend. Toen het eten werd geserveerd maakte ze net een filmpje van het uitzicht, toen tijdens dat filmpje een vriendin begon te praten. “Nou, nu moet dat filmpje opnieuw!” zeiden we nog. Dat filmpje werd dus uiteraard opnieuw gemaakt, en intussen was ik ook iets aan het doen op mijn telefoon. Vanuit mijn ooghoek zag ik die vriendin vervolgens een patatje in haar mond stoppen, waarna ik in mijn hoofd hoorde: “PINDAOLIE!!!” Ik sloeg op haar arm en schreeuwde nog net niet: “SPUUG HET UIT! Dit is in pindaolie gefrituurd!!!” Geschrokken keek ze me aan, en haalde gelijk het patatje uit haar mond (die had ze gelukkig nog niet doorgeslikt). Ik bedacht me vervolgens dat het totaal niet handig is om paniek te veroorzaken bij iemand met een pinda-allergie die waarschijnlijk zojuist iets met pinda heeft gegeten, maar ja: ik schrok me rot. Mijn vriendin geloofde niet dat er ook maar één zaak bestond die patat en kroketten frituurde in pindaolie, maar ik hield gelijk een ober aan om dit te checken. En ja hoor: zonder enige twijfel zei hij direct dat ze dat daar deden. Je wilt niet weten hoe opgelucht we allemaal waren dat ze niet al een paar happen op had, want ze had namelijk ook haar EpiPen niet bij zich. Het bizarre is dat niemand van ons die avond op de kaart had gezien dat er werd gefrituurd in pindaolie, maar toen ik die vriendin dat patatje in haar mond zag stoppen herinnerde ik me opeens dat ik een keer bij het bestellen van een zalmburger daar in kleine letters op de kaart had zien staan dat ze dat daar deden. Zo heeft mijn onderbewustzijn ons dus een rit naar het ziekenhuis bespaard en mijn vriendin misschien zelfs wel haar leven. Wow… 

Iets vergelijkbaars maar veel minder ernstig had ik vanmiddag nog. We waren weer eens op het strand, en zaten bij een tent verderop om te lunchen. Twee vriendinnen hadden vanmiddag al een vlucht naar Nederland, en opeens was het tijd om te gaan. Ik zei dat ik de spullen die nog op het strand lagen wel zou halen. Op het strand pakte ik de tassen in en checkte ik nog op, om en onder de bedjes of er iets lag. Ik zag niets en liep weg. Een paar stappen verder hoorde ik in mijn hoofd opeens “omkijken!”, en ja hoor: toen ik omkeek richtte mijn blik zich direct op de parasol, waaraan aan een haakje de zonnebril van een van die meiden hing. Die heb ik dus op de valreep nog meegenomen. Ik wist al wel dat ik heel vaak dit soort intuïtieve gedachtes of gevoelens heb (is dit intuïtie? I don’t know, maar je snapt wat ik bedoel), maar na deze twee gevallen zo kort op elkaar ben ik me er wel bewust van dat ik dit steeds vaker dus ook bewust doorheb. Hier ga ik eens proberen meer mijn aandacht op te vestigen. Wie weet wat er dan allemaal wel (of niet) gebeurt! Zo, nu dit verhaal eruit is ga ik weer mijn bed in. Hopelijk val ik nu makkelijker in slaap. Morgen nog een paar uur aan het zwembad liggen en dan terug naar Nederland. Ik hoorde eerder vandaag dat het daar stormt… dat is even slikken. Zal wel weer schakelen worden, want ik ben nog niet toe aan de herfst. Dat is ieder jaar weer een ding. Ik ben benieuwd hoe ik die switch dit jaar ga maken, en zal dit vast met jullie delen. Tot volgende week!

 

Lisa is werkzaam als advocaat-stagiaire bij een groot advocatenkantoor in Rotterdam, waar zij ook woont. Door een combinatie van meerdere factoren belandde zij vorig jaar in een burn-out. Inmiddels is zij hier gelukkig weer deels uit, maar nog wel zoekende in wat ze nu eigenlijk wil in het leven. Deze zoektocht en andere bijzondere, uiteenlopende situaties die zij meemaakt in hartje Rotterdam (waaronder haar datelife), deelt zij hier met ons. Volg haar op instagram: @lisachloedelege @lisadelege

She Flore

IN EEN KEER

€800 in één keer.

PER MAAND

6 x €150
(€900)
Play Video
Play Video