0

Tijd voor avontuur.

Zoals sommigen van jullie weten ga ik vanaf oktober op reis. Voor lange tijd. Althans, dat denk ik. Ik heb geen retourdatum en wil de wereld ontdekken. Dus dan kan ik me zo voorstellen dat daar wel even de tijd voor wordt uitgetrokken. Nog maar een paar weken, dan is het zover. 

Een kind van het avontuur, zo noemde iemand me laatst. ‘Jij bent iemand die niet is geboren om op één plek te blijven’. Ondanks dat dat voor mij helemaal als de waarheid voelt, is er toch een gevoel dat blijft knagen. Een verdrietig gevoel over de mensen die ik ga achterlaten. En ik ben nog niet eens weg. 

Dat gevoel is er regelmatig: als ik een fijne dag heb met m’n zusje, een hapje ben eten met m’n vader of op bezoek ben bij m’n moeder. Ik voel het als ik leuke dingen doe met vriendinnen of als ik een dagje weg ben. Hoe dichterbij mijn reis komt, hoe sterker ik het voel. 

Ik weet nog niet hoe lang ik op reis ga, ik kan altijd terugkomen als ik het niet naar m’n zin heb en ik zit nergens aan vast (dus ook niet aan op reis blijven). Waarom voel ik dat knagende gevoel dan zo? Terwijl ik het analyseer, weet ik het: omdat ik zo’n enorm fijne mensen om me heen heb. Door dik en dun. Voor altijd. Deze mensen zijn mijn basis. Mijn thuis. Mijn veilige haven. En dat ga ik achterlaten. Een hoge prijs terwijl ik nog niet weet wat ik daarvoor terug ga krijgen. 

Bijna alles wat ik ga achterlaten maakt me juist enthousiast, geeft me zin in het avontuur! Werk, huis, auto, spullen. Ik kan me er niet druk om maken. Maar m’n lieve vrienden en familie… het steekt. Ondanks dat ik zo enorm veel zin heb in m’n reis, dat ik er al jaren voor spaar en dat dit hét avontuur voor mij gaat worden, knaagt het aan me. Kon ik m’n dierbaren maar oppakken en meenemen. Samen op avontuur. Samen de wereld ontdekken. Want voor mij is thuis geen plek, thuis zijn mijn mensen.

Mijn mensen… Wie weet hoeveel mensen ik nog ga ontmoeten die ook ‘mijn mensen’ worden. Het is allemaal onderdeel van het avontuur, van het onbekende, van de toekomst. Ik ga in reset modus: terug naar de basis. Zonder vaste woonplek, zonder baan, zonder vrienden en zonder familie. Zonder drukke agenda, zonder datumprikkers voor een afspraak over drie maanden, zonder geleefd te worden. 

Als ik nadenk over het zonder zorgen genieten van alles wat ik mag beleven, het oneindig mooie weer, de uitgestrekte stranden en de adembenemende natuur, dan begint m’n vuurtje weer helemaal te branden. Dolce far niente; wie wil dat nou niet. Ik in ieder geval wel. Dus ik ga het gewoon doen.

I guess that’s the lesson: niets voor niets. Zelfs de meest prachtige avonturen komen met een (emotionele) prijs. Hoe meer het waard is, hoe meer het kost. Het gaat me rijker maken, maar ook armer. Het gaat me laten stralen, maar ook verdrietig laten voelen. Maar weet je, eigenlijk is dit gevoel van verdriet fantastisch. Het laat me zien hoe dierbaar mijn lieve familie en vrienden me zijn. Hoe ik in m’n handjes mag klappen met ze. Hoe ik bewust leef, genietend van alles wat ik met ze mag meemaken en me tegelijkertijd realiseer dat ik ze zo ga missen. Het feit dat ik alle momenten nu zo intens beleef en me realiseer hoe mooi ze zijn, maakt me al een rijk mens.

En natuurlijk weet ik ook wel dat we altijd allemaal met elkaar verbonden zijn. Zielen kennen geen afstand. Liefde kent geen afstand. De mensen waar ik van hou zijn altijd bij me. En ik bij hen. Of je ze nu fysiek kunt zien of niet. Wat betreft dat fysieke aspect: nu woon ik ook niet om de hoek van m’n familie, zie ik ze ook niet zo vaak. Maar toch voelt het anders. De letterlijke afstand is straks zo groot dat ik niet op en neer kan voor een knuffel. Dus knuffel ik ze nu maar extra vaak. En geniet ik met volle teugen van alles wat we hier samen doen. 

Straks ga ik op reis. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Alles valt wel op z’n plek. Daarom zet ik m’n gevoel nu om: missen is houden van. Houden van is liefde. Liefde geeft rust. Rust laat genieten. Genieten is voor mij reizen. Het valt vanzelf op z’n plek. Het komt wel goed. Tijd voor avontuur.

 

Chrisje houdt van filosoferen over het leven onder het genot van een goed glas wijn. Laat je meevoeren door deze vrouw die danst door het leven, niet houdt van maatschappelijke kaders en gewoon doet wat haar gelukkig maakt. Want zo simpel moet het leven volgens haar zijn.

Volg Chrisje op Instagram: @chrisjekuijlaars

She Flore

IN EEN KEER

€800 in één keer.

PER MAAND

6 x €150
(€900)
Play Video
Play Video